The victorious army

Magnús Tómasson sýndi skúlptúrverkið Herinn sigursæli á einkasýningu árið 1969 í Galleríi SÚM sem var til húsa við Vatnsstíg í Reykjavík. Á sýningunni voru þrívíð verk unnin úr iðnaðarefnum, málmum, járni og plasti. Magnús var einn af frum­kvöðlum ­SÚM-hópsins­ sem var félagsskapur framsækinna listamanna á sjö­unda ára­tugn­um sem vildu víkka út listhugtakið og leiða íslenska myndlist inn á nýjar brautir. Herinn sigursæli er skipaður 12 risastórum húsflugum úr plasti sem mynda herfylkingu með fánabera í fararbroddi. Herinn skálmar fram vígreifur og að því er virðist reiðubúinn til átaka og jafnvel sigurviss. Súrrealísk stærð flugnanna vekuróhug þar sem þær standa á palli með stálplötu. Verkið má túlka á ýmsa vegu en titillinn bendir til þess að það hafi pólitíska skírskotun til þess hernaðarbrölts sem tengdist kalda stríðinu og þá sérstaklega Víetnamstríðinu og vaxandi andúðar á hvers kyns stríðsrekstri á sjöunda áratugnum. Grannir flugufætur og gegnsæir og fínlegir vængir mynda þó andstæðu við harðneskjulega hugmyndina um hernað og stríð. Þannig má greina vissa kaldhæðni í verkinu þar sem hæðst er að múgsefjun og valdabaráttu og hugtakið „að gera ekki flugu mein“ fær hér nýja merkingu þegar flugurnar hafa verið stækkaðar og settar í samhengi hernaðar.   Magnús was one of the founding members of the SÚM artist collective. Founded in the sixties, the collective group of progressive and experimental artists aimed to widen the prevailing concept of art and shepherd the Icelandic art scene onto new avenues. In 1969, Magnús held a solo exhibition in Gallery SÚM in Reykjavík, where The Conquering Army was displayed for the first time. The works in the exhibit were made from industrial materials, such as metals, iron and plastic. It comprises 12 plastic figures of houseflies that stand at attention with a flag bearer in front. The army appears defiant and confident, even ready to do battle. The surreal size of the flies standing on a steel-plated pedestal is unnerving. The piece lends itself to many interpretations, but the title suggests a political reference, perhaps in the spirit of the rising opposition to warmongering during the Cold War era, in particular during the Vietnam War. The slender legs and translucent wings of the flies are a delicate juxtaposition to the brutality of war. They lend an ironic tone to the work that mocks the herd behaviour and power struggles of the times. The enlarged scale of the flies that are lined up like a squad of armed soldiers, gives an entirely new meaning to the saying „wouldn‘t hurt a fly“.