DeCore (aurae)

Dodda Maggý er menntuð bæði í tónlist og myndlist og vinnur mikið með tímatengda miðla. Ólíkt mörgum verka hennar er innsetningin DeCore (aurae) hljóðlaus. Engu að síður er verkið unnið út frá tónlist og beitir Dodda Maggý hér sömu aðferðum við upptökur og úrvinnslu blómamynda og hún notar við hljóðupptökur. Við fyrstu sýn er það sjónræni þáttur verksins sem heillar en þegar gengið er inn í sýningarrýmið verður áhorfandinn hluti af verkinu og upplifir liti, form, takt og flæði verksins á eigin skinni og stundum virðist sem geislabaugur eða ára umlyki áhorfandann í verkinu eins og undirtitill þess vísar til. Ára er einnig heiti á sjónskynjun sem fylgir ákveðinni gerð flogakasta þar sem taugaboð búa til mynstur. Þessi innsetning tilheyrir röð verka sem öll bera heitið DeCore, sem á rætur að rekja til latnesku sagnarinnar „decorare“, að skreyta eða fegra. Í þessari verkaröð vinnur Dodda Maggý með skreytikennt myndefni sem höfðar til fegurðarskyns áhorfenda en til skamms tíma var litið niður á slíka nálgun í myndlist.    Dodda Maggý is trained in both music and visual art, and she often works with time-related media.  Unlike many of her works, the installation DeCore (aurae) has no audio element. But the work is, nonetheless, grounded in music: Dodda Maggý applies the same methods in recording and working with the blossom pictures as in her sound recordings. At first glance the visual element of the work is striking, but when one enters the exhibition space the observer become a part of the work, and senses the colours, forms, rhythm and flow of the work in their own body – and it sometimes seems that a halo or aura surrounds the observer, as the subtitle aurae implies. The word aura is also used for a visual perception experienced before certain epileptic seizures, when neurosignals create patterns. This installation is one of a series of works with the title DeCore, a word derived from the Latin, decorare = to decorate, beautify. In this series Dodda Maggý works with decorative motifs that appeal to the observer’s aesthetic sense; until recently, such an approach tended to be belittled in fine art.