Draugur- "Horfðu í glóðarauga mitt, Gunna"

Til eru fjölmargar íslenskar þjóðsögur af draugum, sem eru ýmist afturgöngur, uppvakningar eða fylgjur, og láta þeir yfirleitt illt af sér leiða. Draugatrú er mjög forn og var almenn á Íslandi fram á 19. öld og þekkist jafnvel enn í dag. Þjóðsögurnar geyma ýmis ráð til að verjast ágangi drauga eins og sagan um Gunnu ber með sér: Það er í frásögur fært, að fyrrum hafi verið stúlka á kirkjustað, er Guðrún hét, og hafi leið hennar legið á málum til fjóssins framhjá kirkjugarðinum. Á þá draugur eitt sinn, þegar hún fór framhjá, að hafa kallað til hennar úr kirkjugarðinum: „Horfðu í glóðarauga mitt, Gunna!" Hún leit við og svaraði: „Sjá þú í gump minn og gráar geilar!“ Sakaði hana ekki, af því að henni varð ekki orðafall, því að lífið liggur á því að svara draugum jafnan fullum hálsi, ef þeir yrða á mann.   Icelandic folklore abounds in stories of ghosts. Such creatures are generally malevolent in their haunting. Belief in ghosts existed in Iceland from the earliest times, and remained common until the 19th century. It even persists today. Folktales provide a range of tips for protection against ghosts, for instance in the story of Gunna told here: Once upon a time, a young girl named Guðrún lived on a farm that belonged to a church, and she had to make her way to the cowshed past the churchyard. One day as she passed by, a ghost is said to have called out to her from the churchyard: “Look into my glowing eye, Gunna!” She looked back and retorted: “See my rump and the grey gap!” She came to no harm, because she was not thrown into confusion – for if you are addressed by a ghost, it is a matter of life and death to answer back without hesitation