Óður til mánans

Myndin er í senn abstrakt og fígúratív, því sjá má margt kunnuglegt í þessu óræða rými þar sem himintungl og hnettir svífa um. Blár stigi leiðir okkur inn að miðju verksins þar sem tveir hálfmánar, rauður og gylltur, hverfast um öxul sem heldur myndrýminu saman. Segja má að Finnur Jónsson hafi leitað nýrra leiða og róið á mið framúrstefnu þegar hann hélt til Þýskalands 1921. Þar var allt að gerast, Berlín og Dresden urðu suðupottur nýrra hugmynda í myndlist og hönnun. Bauhaus-skólinn í Weimar setti mark sitt á skóla Der Weg sem Finnur sótti í Dresden, því kennararnir höfðu bein tengsl þangað. Margir ólíkir hópar listamanna stofnuðu með sér samtök og virkaði Sturm-galleríið í Berlín og tímaritið Der Sturm eða Stormurinn eins og hvirfilbylur hugmynda þar sem horft var fram veginn. Átta verk eftir Finn voru tekin til sýningar hjá samtökunum og voru þau öll í anda abstrakt konstrúktívisma en jafnframt sækja þau innblástur til hugmynda um hið andlega í listinni þar sem menn hefja hugann upp yfir hið veraldlega. Þar með má segja að Finnur hafi verið kominn í hóp helstu framúrstefnumanna í myndlist í álfunni.