Sjálfsmynd með sjö draugum

Þegar Hulda Hákon bjó og nam í New York á 9. áratug síðustu aldar, var pönkið og nýbylgjan allsráðandi, sem hafði mikil áhrif á listsköpun hennar. Þrátt fyrir að Hulda yrði fyrir  alþjóðlegum áhrifum í stórborginni, vakti hún snemma eftirtekt fyrir persónulegan og frumlegan stíl. Listaverk Huldu einkennast af hversdagslegri nálgun, þau vísa í alþýðulist og eru eins konar nútímaþjóðsögur. Hún fléttar saman goðsögum og ævintýrum í bland við frásagnir úr samtímanum. Verkin vekja forvitni en eru jafnframt kunnugleg, full af hlýju og húmor. Hulda vísar í íslenskar þjóðsögur, segir sögur af fólki og atburðum úr eigin lífi og stundum birtast þekktar persónur úr íslensku þjóðlífi. Sögurnar útfærir hún ýmist í lágmyndir, smíðaverk eða þrívíð verk. Þannig varpar hún fram spurningum um sjálfsmynd okkar sem þjóðar.

Lágmyndir Huldu eru yfirleitt grófgerðar og líta sumar hverjar út fyrir að vera búnar til úr spýtnabraki sem hún neglir og límir saman og málar í skærum og dökkum litum. Persónurnar á myndunum steypir hún í mót og eru engar tvær eins. Vinnuaðferðin og efnisvalið stjórnast af vanmætti hennar gagnvart viðfangsefninu. „Þetta er klastur og þess vegna vil ég hafa þetta svona.“  (Morgunblaðið, 3. apríl, 1998) Hún vill að verkin séu tímalaus og segist ekki leitast við að fanga tíðaranda. Konan á lágmyndinni er í frekar tímalausum kjól og það er dæmigert íslenskt veður, hvorki rigning né sólskin. Grjóthleðslan neðst á myndinni gæti verið táknræn fyrir íslenska þjóðmenningu en sjálf líkir Hulda grjótheðslu við sagnaarfinn. Fólk heldur áfram að bæta við hleðslum og það heldur áfram að bæta við sögum.

Stundum birtast textar í verkum Huldu og oft eru þeir bæði háðslegir og ljóðrænir. Í verkinu Sjálfsmynd með sjö draugum er titillinn skrifaður á spýtnabrak neðst á myndinni. Þegar rýnt er í verkið kemur í ljós að draugarnir á myndinni eru níu talsins. Staðhæfingin í textanum stangast á við myndina sjálfa og vekur upp spurningar. Veit listakonan ekki af þessum tveimur draugum eða er hún að reyna að blekkja áhorfandann? Það getur verið erfitt að þekkja drauga. Sjálf segist hún leika sér með texta í myndum sínum. Stundum notar hún setningar sem eru út í hött og þá opnast ókannaðar slóðir. Verkið kemur á óvart og minnir á hugtakið „ekki er allt sem sýnist“. Ef til vill endum við öll sem draugar!