Síðustu geirfuglahjónin

Geirfuglinn er meðal marga dýrategunda sem hafa orðið útrýmingu að bráð og líklega sú útdauða tegund sem er þekktust hér á landi enda síðustu tveir fuglarnir drepnir hér við land árið 1844 að því er best er vitað. Heimkynni geirfuglsins voru strandsvæði Norður-Atlantshafsins og var hann veiddur bæði til matar og vegna fjaðranna. Geirfuglinn var stór, allt að 85 cm hár, og ófleygur og því auðveld bráð. Það er aðeins vitað um eina teikningu sem gerð var af lifandi geirfugli og innan við hundrað uppstoppaðir fuglar eru til í söfnum. Ekki er vitað hvert Finnur Jónsson sótti fyrirmyndina að síðustu geirfuglahjónunum en Náttúrufræðistofnun Íslands eignaðist ekki uppstoppaðan fugl fyrr en árið 1971. Á námsárum sínum í Þýskalandi á þriðja áratug 20. aldar vann Finnur Jónsson jöfnum höndum hlutbundin og óhlutbundin verk. Eftir heimkomuna 1925 má hins vegar segja að hann hafi lagað listsköpun sína að þeim markaði sem hér var og málaði hann þá einkum landslags- og þjóðlífsmyndir. Þetta hefðbundna myndefni túlkaði hann hins vegar með expressjónískum einkennum, tilfinningaríkri litameðferð og ávölum og órofnum útlínum. Dramatískt myndefni höfðaði mjög til hans og iðulega er einhvers konar frásögn í verkum hans eins og hér má sjá.   The great auk is among many extinct animal species and probably the best known extinct species in the country, since the last two birds, as far as we know, were killed here in 1844. The great auk´s habitat was once the coastal areas of the North Atlantic, and it was hunted both for food and for its feathers. The auk was large and up to 85 cm in height, flightless and therefore easy prey. Only one drawing of a live great auk is known and less than one hundred stuffed birds exist in museums. It is not known where Finnur Jónsson found the models for the Last Great Auk, but the Icelandic Institute of Natural History did not aquire the stuffed bird until the year 1971. During his student years in Germany in the third decade of the 20th century, Finnur Jónsson worked equally on representational and abstract work. After his return home in 1925, he adapted his artistic practice to the local market, painting mostly landscapes and images of national life. He interpreted these traditional subjects using expressionist tones, emotive colour treatment, and oval and unbroken shapes. Dramatic subjects appealed to him, and, as can be seen here, his work often contains some type of narrative.