En þú ert samt of brún fyrir Íslending

Verk Melanie Ubaldo hafa vakið athygli fyrir ögrandi og einlæga nálgun á stöðu fólks af erlendum uppruna. Upphafspunktur verka Melanie eru yfirleitt setningar sem aðrir hafa látið falla um útlit hennar eða stöðu sem Íslendingur af erlendum uppruna. Með því að færa þessi orð fram í dagsljósið afhjúpar hún ákveðna fáfræði sem ríkir gagnvart innflytjendum og þar með þá samfélagslegu fordóma, öðrun og valdamisbeitingu sem viðgengst í þeirra garð. En þú ert samt of brún fyrir Íslending er rúmlega fimm metrar að hæð. Efnisbútarnir eru litaðir svartir, dökkbláir eða brúnir og eru innan um ólitaða hvíta og ljósa strigabúta. Titill verksins er ritaður á ensku á stóran myndflötinn. Orðin eru fölbleik, í lit sem eitt sinn viðgekkst að kalla „húðlitaðan“. Þessi orðanotkun telst úrelt í dag þar sem hún viðheldur hugmyndum um yfirburði hvíta húðlitarins og lítur framhjá fjölbreyttum litbrigðum mannshúðarinnar. Þetta litaval í verkinu kallast kaldhæðnislega á við titil þess og afhjúpar dónaskapinn sem felst í því að láta kæruleysisleg og óvönduð orð falla í garð annarra. Í heild sinni vísar verkið á bug þeirri einfeldni að húðlitur og álíka útlitslegir þættir stýri því hvar við megum eiga heima og tilheyra. Melanie handsaumar verkið af virðingu við menningu Filippseyja, þaðan sem hún er ættuð, en það má líka líta svo á að hvert saumspor sé leið til að græða þau sár sem hugsunarleysi gagnvart samferðafólki okkar og fordómar hversdagsins geta myndað yfir tímann.   Melanie’s art has attracted attention for its provocative and outspoken approach to the position of foreigners in Iceland. Melanie’s works are generally grounded in remarks people have made to her about her appearance, or her status as an Icelander of foreign origin. By highlighting such remarks, she exposes a certain ignorance that is prevalent vis-à-vis immigrants – and hence social bigotry, othering and abuse of power to which they are subjected. The paintingis more than five metres in height. The pieces of fabric are dyed black, dark-blue or brown, interspersed with undyed white or neutral scraps of canvas. The title is written in English on the large surface in a pale pink, a colour that was once known as “flesh tone.” Today that usage is deemed archaic, as it reflects ideas of whiteness as the default colour, discounting the wide range of human skin tones. This choice of colour for the work suggests an ironical dialogue with the title, and highlights the impertinence of such heedless, inconsiderate remarks about other people’s appearance. Overall, the work refutes the simplistic assumption that skin tone and other physical characteristics determine where we are from, where we are allowed to live, and where we belong. Melanie hand-stitches the work with reverence for the culture of the Philippines, her country of origin, and each stitch may also be seen as a contribution to healing the wounds that thoughtless categorizations may inflict over time.