Sveiflur

Upp úr 1950 var Þorvaldur Skúlason einn af forvígismönnum geómetrískrar abstraktlistar hér á landi. Þessi stefna hefur einnig verið kölluð strangflatarmálverk, enda einkennist hún af beinum línum, grunnformum og eintóna, sléttum litaflötum án tilvísunar til ytri veruleika. Síðar lagði Þorvaldur megináherslu á hreyfingu og samspil línu og litar í abstraktverkum sínum eins og sjá má í verkinu Sveiflur frá 1964–1965. Hér er myndrýmið opið og mikil hreyfing á myndfletinum líkt og formin séu að þenjast út og hefja sig til flugs. Hlutlaus brúnn litur er í grunninum sem Þorvaldur sprengir síðan með heitum, rauðum og gulum litum. Þessi nýi formræni skilningur sem Þorvaldur þróaði í verkum sínum fékk um miðjan sjöunda áratuginn nýjar áherslur og kraft vegna sterkra náttúruhrifa sem þá má greina í verkum hans.